Książka opowiada prostym, lecz przez to tym bardziej poruszającym, językiem, o doświadczeniach autorki, która w momencie wybuchu II wojny światowej miała 10 lat i była uczennicą jednej z warszawskich szkół powszechnych. We wrześniu 1939 r. mieszkała z rodzicami i braćmi przy ul. Nowiniarskiej. Po
Autorka należy do pokolenia polskich Żydów, którzy jako dzieci przeżyli Holocaust.Była świadkiem powstania w getcie,więźniarką Majdanka,Oświęcimia.Prezentowany wybór z pamiętników jest dalszym ciągiem znanych już z książek:"Nadzieja umiera ostatnia" i "Powrót do ziemi praojców"
MIŁOŚĆ I PAMIĘĆ OCALONE Z HOLOCAUSTU. Zawsze patrzy przed siebie: „Przeszłość żyje obok mnie, ale ja nie żyję przeszłością”. Jeśli kocha, to całą sobą: „Ja nie wierzyłam, gdy mówili, że Boga trzeba kochać więcej niż wszystkich. Myślałam zawsze: ja moją mamę kocham więcej niż Boga, więcej niż
